یادم تو را فراموش...!

عطر چای

تو را به یادم می آورد

نگاهت را

و همه ی ساعت های عصرهای جمعه

که تنها شاهد لحظه هایمان می شد

 

این شهر

این پیاده روها

بی تو

هیچ شدند

 

دیگر نرگس ها هم

عطر گذشته را ندارند

 

 

89/10/4

کافه نشر ثالث

این روز ها، این روز ها رو باید بنویسم. کاش وقت بشه...

دلتنگی، دلتنگی، دلتنگی...

گوشواره هایت

آه، گوشواره هایت

کاش آن حلقه بودم

که نرمی گوش تو را گزیده است

تا یک-نفس

عاشقانه های جهان را

زمزمه کنم.

                                                                                              ۲۰/۷/۸۸ قزوین

من خداوندگار همه ی پیاده رو های همه شهرها هستم

بی وقفه گام بر می دارم

حسابشان از دستانم فرار می کنند در پیچا پیچ کوچه ها

همه از نگاه من هراسان

گوجه های لهیده را می خرم

بی هیچ گله

گوجه هایی لهیده

چون رشته های پیچ در پیچ مغزم

له شده زیر پای همه دردها

بغض می کنم

این را هم چون دیگری با سیگار فیلتر قرمز دود می کنم

و به کام می کشم

سیگار از پس سیگار

زبانم تلخ می شود

مهم نیست

سردم می شود

فراموش می کنم

من خداوندگار همهی پیاده رو های همه شهر هاهستم

گام بر می دارم، گام بر می دارم، گ.......ام بر می دارم...

گامی به سوی هیچ، گامی سنگینتر به سوی پوچ

و تنها

خیال آن رشته از گیسوانت

که از کنار هلال گگوش

به سمت گونه ات پیچ خورده

گام هایم را توان می بخشد

آنقدر می روم، آنقدر می روم

که زیر کفشهای فرسوده ام له شوم

خسته با لرز

به خانه می روم

خانه ای بی حضور ت

با وجود همه یادهای تو

همه عطرهای تو

همه نگاه های تو

شام، اگر باشد یا نه

و خوابی، اگر خوابی

فردا هم کوچه ها گام های مرا به انتظار نشسته اند.

 

                                                                                              ۲۰/۷/۸۸ قزوین

من سنگ زيرين آسيا نبودم

-آن سان كه پدرم گفته بود-

دانه ي گندمي بودم

كه به دست سنگ ها سپرديم؛

نان گرمي شدم

تاكودكي سير شود از آن.

كودكي شدم

كه در آرزوي پرواز با كبوترها قدم برمي داشت

كبوتري شدم تا از دهانت جرعه آبي بنوشم

- آن گونه كه بامداد سروده بود-

خواستم تا مردي شوم، شدم

آن بوسه را برداشتم،

آهي كشيدم، روحم به راه تو پركشيد.

به زودی شروع به بروز کردن بلاگ می کنم. چند ساعت دیگه می رم همدان. خیلی دلم گرفته.

خیلی وقت بود که چیزی ننوشتم. با کوروش و کافه خداحافظی کردم، با سارا هم و با آرش.  اما امشب آخرین شبیه که رشت هستم و صبح که بشه برای مدتی نسبتا طولانی میرم همدان. خیلی اتفاقات تو این تابستون افتاد و کلا تعطیلات دلگیری بود. قصد بازگویی ندارم. بیش از این دست و پا زدن تو افکار در هم و مغشوش، چیزی جز غم مضاعف عایدم نمی کنه. آخرین سیگار بهمن قبل از رفتن رو تو تراس اتاقم دود کردم و به زلف گوش دادم و به شازده کوچولوم فکر کردم. بارون نرم می باره، چقدر ترک این شهر بارونی سخته. اون هم تو جمعه ی دلگیر.  

زندگی جدیدی پیش رو دارم. باید بهتر از قبل بشم، باید دلتنگی ها رو تاب بیارم. با علی و هدایت و زکریا برای خونه ی جدیدمون برنامه داریم. میشه لحظات به یاد موندنی داشته باشیم با نوستالژیهای زیاد. موسیقی، چای داغ تو سرمای همدان، سیگار بهمن، شعر و کتاب، عکاسی. باید خوب به درسم برسم، به معماری. می خوام کار کنم. میخوام خوب باشم.

به قول سید علی صالحی:

حال همه ی ما خوب است

اما تو

     باور مکن...

در آینه پیداست

               هر آنچه که باید.

کافی است تا عینک آفتابیت را برداری

و به عمق مردمک چشمانت

                                     خیره شوی.

آنگاه جمع می شوی

                         در یکی قطره ی اشک،

می لغزی بر کویر گونه ات.

و از پرتگاه صورت تا زمین

                             برای تو فرصتی است

                                                       تا سقوط را احساس کنی.

در تاریک شب بهتان و دردی تلخ

می گریزم از ناله باد

به آن سو که نیاید

صدای ماتم و فریاد

ز شهری که در آن

مردمانش هیچ ندارند با من گوش

میگریزم تا به آنجا

که کو چک کلبه ای باشد

حریمی از برای درد

لیکن این درد نه از بیرون به من نازل

که اندوه قلبم

سوزش از آهی است

که مادر بر سر خالی سفره ی هیچ

می کند آواز.